Het voelt al weer -mega- lang geleden, maar pas een week gelden was ik weer thuis, na een heel mooi Pinksterweekend. Ik ben pas net weer een beetje bijgekomen. Eigenlijk wat heimwee, naar kamp, nog een jaartje… Dat is best een tijdje maar gaat ook snel, gelukkig.
We waren, zoals de afgelopen jaren bijna traditie geworden is, weer welkom bij de Bosrand in Amerongen. Letterlijk aan de rand van het bos. Een veld om te kunnen sporten, slaapkamers van 4-8 personen, een keuken voor de keukenploeg van 2 vaste én 4 gast keukenprinsen/prinsessen.
Ook dit jaar weer met “de” bus van Maud. Ook Bas en Elwin hadden hun bus vol en mee. Palen, spellen, veel eten en drinken, ook in de auto van de keukenploeg. Binnen de kortste keren stond alle in en om het gebouw. stiekem toch een heel gesleep. Leuk om te zien hoe de “oudere” de jongere inspireren om te helpen met alles wat moet gebeuren! (Ja ouders ze kunnen op kamp vaak veel meer dan thuis 😉 )
Spannend 6 “nieuwe/jonge” kampgangers, die helemaal konden opkijken naar de andere kinderen die mee waren. En daar zichtbaar van groeiden. Helaas, 1 met teveel heimwee, maar de rest hield het goed vol. Ook een paar kangoeroes kwamen even een ochtend mee doen! (En die voelden zich helemaal supergroot!)
“ik ga hier nooit meer weg” hoorde ik er een zeggen.
Wat doet zo’n kofbalvereniging dan tijdens zo’n kamp?
Tsja, er ontstaat tijdens pinxterkamp altijd een heel bijzondere sfeer van samen een leuke en enigzins sportieve en feestelijke sfeer hebben die eigenlijk niet te beschrijven is:
Het Pinxterkampgevoel.
Een beetje onderdeel van het Midlandia gevoel. Als dat iets is, tenminste.
De spellen, op het veld, maar veel vaker in het bos zijn allemaal in het thema van het Pinxterkamp. Natuurlijk wordt dat thema ook als rode draad tijdens het kamp meegenomen. De groepen verticaal, oud helpt jong en omgekeerd, samen. Best uniek hoe goed dat gaat!
Dit jaar was het erg warm, dus extra veel waterpauzes (en ijsjes…) en als nodig even kalmaan doen. De bonte avond, waar als dank voor al hun inzet sommige van leiding en keukenploeg traditiegetrouw te kakken werden gezet… en iedereen tenminste even het podium betrad.
Lekker en uitgebreid eten, stamppotten/patat/shakes/soup/afgebakken broodjes/fruit en rauwkost enz enz.
Een nachtspel voor de ouderen, wat bijna een ochtendspel werd, voor sommige net iets te zwaar aangezet. Maar denk dat ze het nooit meer vergeten.. Ik in ieder geval niet…
Ik geloof dat we allemaal genoten hebben.
Sommigen van de leiding/keukenploeg riepen, nadat alles en iedereen thuis waarschijnlijk op bed lag, en alles opgeruimd was, “volgend jaar weer”. Maar dat kan natuurlijk ook de vermoeidheid geweest zijn.
Later, de woensdag na Pinksteren, hoorde ik ook iemand zeggen “ik heb heimwee naar Pinxterkamp”. Daar doe je het als leiding natuurlijk voor.
Pinxterkamp 2027 is reeds in voorbereiding.. 😉
